Homepage

Na zo’n oudje als The Country Girl uit 1954 meteen maar even mijn indrukken van de film Oblivion, geregisseerd door Joseph Kosinski. Tom Cruise, Morgan Freeman en Olga Kurylenko spelen de hoofdrollen. Nu ben ik zelf nogal dol op sciencefictionfilms, alleen zijn films in dit genre de laatste twintig jaar met name een middel gebleken om grote actie- en spektakelfilms te kunnen maken zonder veel spanning en het gevoel van verwondering die de klassiekers in dit genre zo kenmerken. Uitzonderingen van de laatste tijd zijn films als Moon en The Road, en ook Sunshine. Oblivion is me wat dat betreft erg meegevallen en ik heb er met veel plezier naar gekeken. Jack Harper (Tom Cruise) is samen met een vrouw nog een van de weinige mensen op aarde. Een grote oorlog met buitenaardsen heeft het leven op aarde onmogelijk gemaakt. Wat rest van de mensheid is al vertrokken naar de maan Titan om daar een nieuw bestaan op te bouwen. Als robottechnicus is hij verantwoordelijk voor het onderhoud aan machines die betrokken zijn bij de operatie om grote hoeveelheden grondstoffen van de aarde mee te nemen naar Titan. Als dit gebeurd is zullen ook zij zich naar Titan begeven. Maar zover komt het uiteraard niet.

Een recensie in de Volkskrant omschreef de film als een film met mooie beelden en special effects, maar geen emotie. Dat vind ik zelf wel meevallen, en als het toch zo is dan ligt dat maar aan één persoon in de film en dat is Tom Cruise. Actiefilms zijn hem op het lijf geschreven, maar emotie tonen gaat toch echt wel verder dan wat waterige ogen op zijn tijd. Op een bepaald moment krijgt Morgan Freeman de naam te horen van de vrouw die met Tom Cruise meegereisd is. De manier waarop hij blijk geeft van zijn verbazing met daarin tegelijkertijd een begrijpen, is heel subtiel en heel wat overtuigender dan de maniertjes van Tom Cruise. Dat daargelaten is Oblivion een prima film die ik waarschijnlijk nog regelmatig zal gaan bekijken, al was het alleen maar vanwege de desolate sfeer en de mooie landschappen.

The Country Girl is een Amerikaanse film uit 1954 van George Seaton met in de hoofdrollen Bing Crosby, Grace Kelly en William Holden. Het is de verfilming van het gelijknamige toneelstuk uit 1950 van Clifford Odets (u allen welbekend) en gaat over een artiest met een alcoholprobleem die zijn laatste kans op het toneel krijgt. Grace Kelly kreeg voor haar rol in deze film de oscar voor beste vrouwelijke hoofdrol. Soms kun je dat wel begrijpen, ook als het al behoorlijke oude films zijn. In dit geval had ik er wel wat moeite mee. Ze acteert goed, daar is geen twijfel over mogelijk, maar de hele film voelt zo gedateerd aan dat daarmee ook die oscar een beetje een vreemde bijsmaak heeft. Naar wat ik begrijp zou eigenlijk Judy Garland die oscar toen hebben moet krijgen voor haar rol in A Star is Born. Bing Crosby, die van White Christmas, speelt de alcoholist, en doet dat vrij goed. Weleens aardig om hem dit soort rollen te zien spelen in plaats van altijd maar in de huid te hebben moeten kruipen van een aardige meneer die goed kan zingen. En ja hoor, ook in deze film rolt er een liedje van zijn tong. Normaal gesproken zap ik dan meteen door, maar in dit geval heb ik hem maar even zijn gang laten gaan omdat er tussendoor nog wat shots te zien zijn van een erg kritisch kijkende producer en een aan zichzelf twijfelende William Holden. Hoe dan ook is The Coontry Girl wat mij betreft geen film die je ab-so-luut gezien zou moeten hebben, maar nog altijd beter dan wat er zo gemiddeld in Hollywood wordt gefarbiceerd anno 2013.