Het blijkt erg moeilijk te zijn om een eenmaal ingeslagen weg te verlaten en om te keren of een andere weg in te slaan. Letterlijk heb ik dit vaak genoeg meegemaakt. Ik kan me een vakantie herinneren uit 1986. Alleen en op de motor reed ik in de Zuid-Franse Rhônedelta de Camargue in. Een uitgestrekt gebied, vlak en met lange rechte wegen. Na een kwartier rijden had ik nog niets of niemand gezien. Geen mensen, geen benzinepomp en ook niet een paar van die beroemde paarden. Ik voelde me opeens niet meer op mijn gemak, maar bleef toch doorrijden. Benzine zat er nog genoeg in de tank, hoopte ik, maar het feit dat ik geen enkel teken van beschaving tegenkwam, buiten de weg waar ik op reed, gaf me geen goed gevoel. Je kunt gerust zeggen dat ik toen een beetje bang werd. En toch bleef ik nog geruime tijd doorrijden, alsof het maar door blijven gaan, steeds harder, een andere manier is om terug te kunnen keren naar het begin. Op zich klopt dat natuurlijk wel. De aarde is rond en als mijn benzinetank maar groot genoeg zou zijn, zou ik uiteindelijk weer bij mijn tentje op de camping terecht zijn gekomen. Zo’n grote tank had mijn motor echter niet en dus draaide ik op een gegeven moment om en reed met hoge snelheid terug.
Dit was natuurlijk een extreem voorbeeld. Hoewel, in de wereld van alledag gebeuren nog veel extremere dingen. Blijven roken terwijl je weet dat het slecht voor je is. Geld blijven uitgeven aan de Betuwelijn terwijl de kosten blijven toenemen en de vooruitzichten op enig profijt verdwijnen. Het contract voor het afnemen van de JSF straaljagers in stand houden terwijl ze alleen maar duurder worden. Of oorlog blijven voeren of een bevolking blijven onderdrukken. En zo zijn er veel dingen die maar door blijven gaan terwijl eigenlijk iedereen wel weet dat het hoogste tijd is om te stoppen en iets anders te gaan proberen.
Aan de Universiteit Maastricht werkt een onderzoeker die beweert dat hij dit najaar een hamburger kan presenteren die volledig in een laboratorium is gekweekt. De kosten hiervan bedragen 250.000 euro. De hamburger is gekweekt uit stamcellen uit het spierweefsel van een rund. Na drie weken ontstaan er reepjes die bestaan uit een miljoen cellen. Drieduizend van deze reepjes zijn nodig voor één hamburger. Nu nog erg duur, maar over twintig of dertig jaar… En dat allemaal omdat we zonodig vlees moeten blijven eten? Het klinkt aardig omdat hiermee geen dieren meer gefokt zouden hoeven worden. Maar waarom door blijven gaan op die eens ingeslagen weg van vleesconsumptie als bewezen is dat vlees eten niet nodig is voor de mens en er vele malen duurzamere, gezondere én goedkopere alternatieven voorhanden zijn?
