post

Hugo

HugoVanochtend ben ik even in de war met de tijd. Mijn moeder belde op om te zeggen dat een vriend uit mijn kindertijd vermist wordt. Gisteravond na het NOS-journaal volgde blijkbaar een politiebericht met informatie over de vermissing. Zijn moeder is afgelopen week gecremeerd en Hugo zou uiteraard komen maar kwam niet. Zijn auto is inmiddels wel teruggevonden. ‘Er wordt serieus rekening gehouden met een misdrijf’ meldt de politie.

Terwijl buiten de vogeltjes fluiten en ik een blik werp in mijn agenda om te zien wat ik vandaag allemaal moet doen, zit ik hevig verzonken in mijn eigen herinneringen en het begrip tijd. Ik schreef ooit eens, in 2003, een berichtje over hoe in Nederland de omgang met ‘buitenlanders’ veranderd is (bericht: Wat is er veranderd?). Het jongetje op de bank is Hugo. Dat andere jongetje met een opvallend bleek gezicht ben ik. Wat is er veranderd? Hoe zit dat nu met tijd? Als ik in de ogen kijk van de man op de foto herken ik daarin de ogen van het jongetje van vroeger. ‘Je bent mijn aller- aller- allerbeste vriend!’ zei ik ooit tegen hem. Zoals kleine kinderen dat weleens vaker tegen elkaar zeggen, en niet altijd met de meest onzelfzuchtige bedoelingen. Toch was hij echt wel mijn beste vriend in die jaren. Toen ze verhuisden ben ik hem langzaam uit het oog verloren. Ze gingen maar een kilometer of twee verderop wonen, maar voor kleine kinderen is dat net zoiets als de andere kant van de wereld.

Schimmeldraden kunnen zich kilometers ver onder de grond verspreiden. Zo zie ik een beetje hoe leven en tijd in elkaar zitten. Je wordt geboren en groeit op. Je blijft wonen waar je altijd al hebt gewoond, of je verhuist naar een andere stad of een ander land. Dat wat verhuist of reist, is slechts de bovenkant, het zichtbare gedeelte van een leven en een tijd. Daaronder of daar doorheen lopen ontelbare draden die alles met elkaar verbinden, waar je ook bent of wat je ook doet. Hugo heb ik misschien al 35 jaar niet meer gezien, en toch voel ik me ergens nog met hem verbonden. Zijn schimmeldraden en die van mij hebben elkaar ooit eens geraakt, en ook al groeide de rest daarna een andere kant op, die draadjes liggen daar nog steeds. En dus denk ik nu aan hem en maak ik me zorgen.

Politiebericht

Reacties

    • jack zegt

      ‘Sterkte’ is natuurlijk vooral voor zijn familie. Wat betreft sta ik er veel verder vanaf. Maar het zijn nare berichten om te ontvangen, dat wel.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>