De waarde van iemands leven

De discussie begint op gang te komen over de moeilijke beslissingen die gemaakt moeten worden mocht het zover komen dat er meer coronapatiënten zijn die een behandeling op de IC nodig hebben dan dat er plaats is. Hoe maak je die beslissing, welke criteria hanteer je daarbij? ‘Leeftijd zou er een van kunnen zijn’ zei iemand op tv. Iemand die jong is heeft potentieel nog een heel leven voor zich, iemand van 80 niet meer. Daarnaast schijnt een behandeling op een IC fysiek erg zwaar te zijn en daar zijn ouderen mogelijk minder goed tegen bestand. Mogelijk, want er zijn jongeren die sterven op de IC en ouderen van 90+ die het overleven. En dan was er nog iets over spiermassa die als die verdwijnt als je 70+ bent niet meer terug komt. En dat je longen en andere organen blijvende schade kunnen oplopen ‘voor de rest van je leven’. Een ouder iemand zou dat dus alsnog de das om kunnen doen, maar allemaal afhankelijk van iemands verdere gezondheid. Ergens moet er dus een criterium zijn waarop een dergelijke vreselijke keuze gemaakt wordt. Ik weet alleen niet of leeftijd daarbij de belangrijkste is. Misschien is het wel de enige, bij gebrek aan een voor jezelf en de wereld goed te praten alternatieve keuze.

Een erg kromme vergelijking, maar als ik 2 auto’s zou hebben, een oldtimer uit 1970 en een van maar een paar jaar oud, en ik zou om financiële reden er een de deur uit moeten doen, zou ik misschien toch voor die uit 1970 kiezen omdat die mij het meeste plezier geeft, voor mij dus het meest waardevol is, en op den duur die nieuwe auto nog overleven kan ook. Dat laatste argument gaat misschien niet op voor mensen, hoewel je nooit weet wanneer iemand zal overlijden. Een jong iemand kan een ongezond en riskant leven (gaan) leiden, terwijl een ouder iemand zijn hele leven juist goed op die gezondheid heeft gelet. In elk geval is leeftijd niet dé reden om iets of iemand dan maar de deur uit te doen omdat er een beter en jonger alternatief is. Iets dat in onze maatschappij op allerlei vlakken maar al te snel en te gemakkelijk wordt gedaan, het vaakst met als argument dat het goed is voor de economie.

Mijn moeder is 82. De afgelopen 2 jaar waren voor haar niet makkelijk. Ze moest verhuizen uit haar oude vertrouwde flat waar ze 57 jaar had gewoond, en het wennen aan de nieuwe flat was een hele opgave. Nu woont ze er met veel plezier en ook een knie-operatie die ze moest ondergaan heeft ze perfect doorstaan en met veel bewondering van arts en fysiotherapeut want het is een doorzetter. Ze heeft ook al zo’n 20 jaar suiker en ook dat is voor haar nooit een reden geweest om te wanhopen. Ook niet dat gebit dat maar niet wil blijven zitten of dat ze door aantasting van de zenuwen in haar benen door die suikerziekte afhankelijk is van een rollator. Ze is het zonnetje in huis en wordt alom gewaardeerd. Ze is dus erg waardevol voor veel mensen om haar heen, oud en jong. En hoewel ik weet dat ze geen 20 jaar meer zal leven, ik zou het vreselijk vinden als ik haar zou moeten verliezen aan dat vreselijke Coronavirus omdat ze niet naar de IC mag als dat nodig mocht zijn. Gelukkig is dat nog niet het geval, want ze houdt zich erg goed aan de regels.

Zoals ik al zei, misschien is (hoge) leeftijd het enige criterium dat artsen ter beschikking staat, mochten ze een keuze moeten maken, en hopelijk komt het niet zover. Het is tegelijkertijd meteen ook een slechte keuze want je kunt niet overzien wat de waarde en invloed is van iemands leven op het leven van anderen. Nog afgezien van het feit dat er altijd al een enorme onderwaardering is geweest voor ouderen en kwetsbaren. Ze zijn onze sociale, emotionele en morele steun en toeverlaat, want ze zorgen ervoor dat we niet vergeten wie en wat we zijn.

Ouderen

2 gedachten over “De waarde van iemands leven”

  1. Uiteraard ook dat. Ik vergeet weleens een element en ben daarom blij dat ik geen journalist ben.

Reacties zijn gesloten.