Ik ben meer iemand van katten, maar in deze vergelijking is een hond beter op zijn plaats. Hoe werkt ons denken? En dan natuurlijk hoe ik dit zelf ervaar. Iedereen die dit weleens heeft proberen te observeren, al dan niet door middel van mediteren, zal gemerkt hebben dat gedachten en associaties je continu achterna hollen als een onvermoeibare en altijd enthousiast hijgende en blaffende hond die voortdurend aandacht wil.
Elke sensatie, gevoel of gedachte is een bal is waar meteen achteraan gehold wordt. En die bal komt bij je terug en de hond wil dat je hem nog een keer gooit en nog een keer. En ben je het spelletje beu dan begint hij te blaffen of te springen om je aandacht weer te krijgen. Het denken wil actief zijn, wil altijd gehoord worden, net als een hond. Zelfs als er even niet met een bal gegooid wordt is een hond altijd gespitst op wat je aan het doen bent, wachtend op zijn kans om weer in actie te komen, toe te happen en niet meer los te laten.
