The Omega Man

In de sciencefictionfilm The Omega Man van Boris Sagal uit 1971 geen lockdown maar wel lege straten. De meeste mensen zijn overleden aan een virus afkomstig uit biologische oorlogsvoering nadat atoombommen niet vernietigend genoeg bleken. Sommige mensen zijn verworden tot nachtelijke wezens en slechts een kleine groep, vooral kinderen, blijkt immuun te zijn. De film heeft in 2007 een in mijn ogen mislukte remake gekregen met Will Smith in de hoofdrol. Alleen de titel van die remake was origineel, namelijk dezelfde als het boek van Richard Matheson uit 1954: I am Legend.

In een flashback worden beelden getoond van de uitbraak van de pandemie: ziekenhuizen kunnen het niet meer aan, klachten beginnen met benauwdheid en iedereen wordt dringend verzocht binnen te blijven.

The Omega Man van Boris Sagal

De film begint met beelden van Charlton Heston die alleen door de verlaten straten van Los Angeles rijdt of aan het joggen is met een geweer in zijn hand. Het zijn beelden die ik voor het eerst zag als tiener en nooit vergeten ben. Die desolate wereld had iets aantrekkelijks. Er was wel gevaar, maar eigenlijk alleen maar ’s nachts. Overdag was hij vrij om te doen en te laten wat hij maar wilde, met als enig nadeel geen gezelschap.

Nu tijdens deze coronacrisis zijn de straten in sommige delen van de wereld ook verlaten, op een enkeling na die snel even wat boodschappen gaat doen of de hond gaat uitlaten. Voor de rest zit iedereen binnen, uit voorzorg om niet besmet te raken of anderen niet te besmetten. De leegte nu voelt toch heel anders aan dan in The Omega Man. Dit keer geen film maar werkelijkheid. Charlton Heston heeft het vlak voor de grote uitbraak kunnen overleven door een vaccin, maar wat heb je aan overleven als je alleen achterblijft?